Με αφορμή τη συμπλήρωση δυο ετών από την αποφράδα εκείνη μέρα της 28ης Φεβρουαρίου του 2023 και της τραγικής σύγκρουσης στην αμαξοστοιχία των Τεμπών, ας επιτραπεί να μην αρθρογραφήσω ως συνήθως αλλά να υποβάλλω ορισμένα σημεία δικής μου ποιητικής έμπνευσης (με κρητικά χαρακτηριστικά) για την κατάσταση αυτή καθ’ αυτή.
Φλεβάρης μήνας ήτανε έτος 23
στα Τέμπη σημειώθηκε μεγάλη αμαρτία
χάθηκαν άδικα ψυχές νεαρών στην ηλικία
κι ακόμα δεν εβρέθηκε η βασική αιτία
Δικαιοσύνη, κάθαρση
αλήθεια κι οξυγόνο
στη μνήμη 57 νεκρών
αυτά να γίνουν μόνο
Δικαιοσύνη να δοθεί
αλήθειας οξυγόνο
να λιγοστέψουν μια ολιά
των συγγενών τον πόνο
Δρόμοι, πλατείες και στενά
στη διαμαρτυρία
γέμισαν γέρους και παιδιά
γράφτηκε ιστορία
Ένα μονάχα αίτημα
αλήθεια κι οξυγόνο
δικαιοσύνης «πέλεκυς»
για κάθε «δολοφόνο»
Διαφθορά, συγκάλυψη
απέναντι στο χρόνο
θέλουν δε θέλουν θα σβηστούν
απ’ των γονιών τον πόνο
Η κοινωνία ανέβηκε
με δάκρυα στα μάτια
χωρίς ταμπέλες-χρώματα
του δίκιου μονοπάτια
Κι όπως γράφει ο μεγάλος ποιητής Τάσος Λειβαδίτης: «Καμιά φορά το σφύριγμα ενός τραίνου μες στη νύχτα έχει κάτι απ’ την αιώνια αναχώρηση ‒ω μη μιλάτε‒ ίσως να μην ξημερώσει πια».
