του Σωτήρη Μεταξά
Διπλή ανάγνωση έχουν οι εξαγγελίες από το Ηράκλειο του Γενικού Γραμματέα Δικαιοσύνης Πέλοπα Δάσκου.
Τα καλά νέα αφορούν στο σύνθημα επιτάχυνσης της πολιτείας για τη μίσθωση κτιρίων τα οποία θα μετατραπούν σε αίθουσες ακροατηρίου.
Για πρώτη φορά εδώ και καιρό, αναγνωρίζεται επίσημα –και χωρίς περιστροφές– ότι η απαράδεκτη κατάσταση του υφιστάμενου δικαστικού μεγάρου είναι ζήτημα ασφάλειας και ένας από τους βασικούς λόγους των καθυστερήσεων στην απονομή δικαιοσύνης.
Η παραδοχή αυτή έχει σημασία, διότι συνδέει ευθέως τις υποδομές με την ποιότητα του κράτους δικαίου.
Το γεγονός ότι έχουν ήδη προκριθεί συγκεκριμένα ακίνητα στο κέντρο του Ηρακλείου και ότι οι διαδικασίες φαίνεται να μπορούν να “τρέξουν” μέσα στις επόμενες εβδομάδες, δημιουργεί προσδοκίες άμεσης ανακούφισης.
Όχι λύσης, απλά ανακούφισης. Για δικαστές, δικηγόρους, υπαλλήλους αλλά και για τους πολίτες που βιώνουν καθημερινά τις δυσλειτουργίες ενός συστήματος στριμωγμένου σε ακατάλληλους χώρους. Ωστόσο, εδώ τελειώνουν τα καλά νέα. Διότι στο μεγάλο, στρατηγικό ερώτημα του νέου δικαστικού μεγάρου, η σιωπή είναι εκκωφαντική.
Το project που εδώ και δεκαετίες παρουσιάζεται ως “ώριμο”, “επικείμενο” ή “σε τελική φάση”, παραμένει εγκλωβισμένο στα γρανάζια της γραφειοκρατίας και της διοικητικής αδράνειας. Παρά τις εξαγγελίες περί κατασκευής μέσω ΣΔΙΤ, παρά τις κατά καιρούς υποσχέσεις, η μοναδική χειροπιαστή απόδειξη ύπαρξης του έργου εξακολουθεί να είναι μια πινακίδα στο ανατολικό παραλιακό μέτωπο της πόλης – ένα σύμβολο περισσότερο της στασιμότητας παρά της προόδου.
Το ερώτημα, λοιπόν, τίθεται αμείλικτο. Μήπως οι προσωρινές λύσεις κινδυνεύουν να γίνουν μόνιμες; Μήπως τα μισθωμένα ακροατήρια λειτουργήσουν ως άλλοθι για τη διαρκή αναβολή του μεγάλου έργου; Η εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών δεν επιτρέπει εφησυχασμό. Η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να στεγάζεται επ’ αόριστον σε “μπαλώματα”. Δεν μπορεί να σχεδιάζεται με ορίζοντα μηνών, όταν οι ανάγκες της πόλης και του νησιού απαιτούν σχεδιασμό δεκαετιών.
